*Gerard Unger, profesor e deseñador de tipografías, acuñou este termo nunha clase na Universidade de Reading, o 1 de maio de 2015, para referirse ás tipografías que conxugan características de estilos históricos con formas do deseño contemporáneo.
Sastre é unha tipografía híbrida* na que converxen natureza e artesanía. As súas formas, de estrutura quebrada e proporcións xenerosas, están deseñadas para acomodar textos longos e tamaños pequenos. Mesmo coa súa forte personalidade, Sastre é unha tipografía versátil e funcional. En lugar de reproducir formas tradicionais, o que fai é reinterpretalas, desafiando os ideais de beleza e refinamento que habitualmente atopamos nas tipografías para texto.
Algúns fitos na historia de Sastre, dende a súa orixe ata o lanzamento comercial.
Algunhas das ideas no xerme do proxecto incluían o uso de contornos quebrados e a ausencia de liñas rectas.
Aumenta o contraste dos trazos e as letras adoptan un eixo inclinado, cunha estrutura diferente de puntos nas contraformas.
Identificar tipografías que compartían características do deseño axudou a abordar dificultades no proceso.
Outras fontes de inspiración, como a natureza ou a xastrería, derivaron en novas ideas, guiando o proceso por camiños pouco transitados.
Libro «Catro ventos», Fabulatorio
«María Ramos tipografía», Fundación DIDAC
Morakniv, IW Agency
«Galicia procesos e formas», Porto Design Biennale
«Meandering: Art, Ecology, and Metaphysics», Atlas
Sastrería M. Ramos
Distribución exclusiva dende a nosa fundición, NM type.
Lexible en documentos impresos por debaixo dos 8 puntos.
Sastre é unha tipografía de proporcións xenerosas, de corpo ancho e aperturas amplas. Ten unha boa lexibilidade en tamaños pequenos.
Un eixo diagonal define o contraste entre trazos finos e grosos, conectando o deseño con tipografías históricas de imprenta e formas caligráficas. Esta estrutura transmite un ritmo constante ao texto e guía o ollo mentres lemos.
A fragmentación das formas é imperceptible en tamaños pequenos.
Os complexos contornos de Sastre son unha das súas características máis destacables. Os trazos conectan en múltiples puntos de ruptura. As formas e as contraformas utilizan un número distinto de vértices, alterando o grosor e a tensión dos trazos.
Un esqueleto convencional vestido con contornos a medida.
Dende unha perspectiva máis tradicional, Sastre é unha tipografía que combina os remates en cuña dun deseño máis mecánico cunha distribución de pesos propia de tipos clásicas de inspiración caligráfica. Inclúe pequenos cortes e trampas de tinta que potencian a expresividade do deseño, á vez que resolven problemas de impresión nas conexións máis delicadas.
As liñas rectas aparecen nos trazos horizontais, divididos ás veces en dúas partes. Pola súa parte, as liñas verticais presentan curvas suaves, engrosando o corpo dos caracteres segundo se achega ós remates.
Glifos e formas distintivas para personalizar a composición tipográfica.
As formas xeométricas están construídas con puntadas. Serven para identificar os elementos dunha lista pero tamén para crear bordos e texturas.
As versaletas de Sastre non son unha versión reducida das letras maiúsculas; están adaptadas a un estilo monoespaciado, engadindo unha nova voz á familia e permitindo crear composicións verticais equilibradas.
Test na web de NM Type
Con máis de 40 anos de experiencia ás costas a habilidade coa agulla e o dedal faise notar. Centos de puntadas orquestradas para adaptarse á silueta dunha única persoa, niso consiste o traballo dun xastre.
Corría o ano 1960 cando Manuel, Manolo de Cristovo, deu as súas primeiras puntadas na xastrería que José Santos tiña en San Cosme. Quen lle ía dicir a aquel rapaz de 13 anos que acabaría adicando a súa vida a aquel oficio. O aprendiz de xastre marchou para A Coruña, onde comezou a traballar de camareiro. A cidade contaba entón con moitas xastrerías; só na Rúa San Andrés había 22. A escasos minutos do Siete Puertas, onde servía Manuel, estaba o taller de Luis Blanco, cliente habitual do bar. O oficio volveu a cruzarse co rapaz de Brandomil, que comezou a traballar na xastrería de Luis. A volta de Manuel á casa familiar, no concello de Zas, marcou o inicio da súa aventura en solitario. Os tecidos chegaban á aldea dende Sabadell, epicentro téxtil da Península. Un dos fabricantes, Textil Riba, soubo ver o talento do mozo e ofreceulle unha bolsa para aprender con mestres do gremio na Academia de Xastrería «La Confianza», en Barcelona. Era o verán de 1971. Á volta de Cataluña, Manuel continuou exercendo o oficio na casa familiar. Ata que en 1978 casou con Cecilia de Gavín, veciña da parroquia Alborés, no concello de Mazaricos. Cecilia e Manuel establecéronse en Santa Comba, onde comezaron a traballar xuntos. A Xastrería M. Ramos abriu as súas portas na Avenida Antonio Tomé a mediados dos 80, onde permanecería ata o seu peche. Entre os fíos, botóns, cintas, retallos, agullas e alfinetes, atopamos dúas Refrey industriais, as auténticas protagonistas do taller. Estas máquinas de coser, producidas na fábrica de Bouzas, acompañaron a Cecilia e Manuel durante miles de horas de traballo. A de Manuel, con máis de 50 anos de costuras, é do ano 1973. Cecilia, que tivo primeiro unha Alfa, mercou a súa Refrey nos 90. Pola xastrería pasaban viaxantes das fábricas textís de Sabadell, pero tamén comerciais de camiserías de Madrid e distintos puntos de Galicia, como Geyfe, AGE ou Orens. Outros provedores distribuían ferramentas e materiais de xastrería, como Augusto en Ourense ou Las Fábricas na Coruña. As entreteas viñan de Franquesa e as fiaturas de Reynés, que tamén se encargaba das cinturillas e etiquetas personalizadas. Os catálogos das distribuidoras incluían produtos procedentes de toda Europa: os fíos Gütermann de Alemaña, as pranchas Fratelli Casoli de Italia, ou as tesoiras Nogent de Francia. Na tempada de verán, coa axenda chea de celebracións, a xornada prolongábase ata ben entrada a noite. Un pantalón requería un día enteiro de traballo e para un traxe eran necesarias unhas 48 horas. Se sumamos probas e axustes, o proceso podía estenderse semanas. Para un traxe facían falta uns tres metros de tea, ao que había que sumar forro, ombreiras, botóns, entretea… No 22º Congreso Mundial de Mestres Xastres, celebrado en Barcelona, anunciábase a crise na profesión: dos máis de 14.000 xastres censados en España en 1967 pasábase aos 5.350 en 1987. Aí estaba Manuel Ramos, que xunto a Cecilia Silva chegou a facer 500 pantalóns nun só ano. Era o final dun século pero tamén o peche dunha era para o oficio. O declive das xastrerías, anunciado a finais dos 80, agudizouse no século XXI, cunha sociedade de consumo arrastrada cara a cultura da inmediatez. A xastrería M. Ramos sobreviviu ata o peche por xubilación no ano 2019. O taller de Cecilia e Manuel contou cun bo número de clientes habituais, que podía facer tres ou catro pantalóns ao ano, moitas veces encargados con meses de antelación.
A tipografía Sastre inclúe 663 glifos, ofrecendo cobertura lingüística para máis de 120 linguas do alfabeto latino. Ademais de letras, signos diacríticos, números, símbolos e signos de puntuación, conta tamén con frechas e formas xeométricas.
Esta é só unha pequena mostra de todos os glifos que inclúe Sastre. Para consultar un conxunto máis completo:
Sastre inclúe formas alternativas para adaptarse a distintos contextos de composición tipográfica. Estas variantes OpenType poden activarse nos menús de texto de aplicacións informáticas ou co código nunha páxina web.